Wachten, lang wachten op de uitslag

EDE – De enige Vallei-bewoner die een serieuze kans maakte op een kamerzetel had het gisteren erg rustig. Edenaar Dick Stellingwerf bracht zijn dag vooral door met nieuws bijhouden, opruimen en veel wachten.

Een vriendelijk zonnetje begeleidt deze ochtend van 15 mei. In huis zit Dick Stellingwerf met de afstandbediening in de aanslag naar het nieuws te kijken en te luisteren.

„Heb je het al gehoord?”, begint hij maar direct. „Volgens de laatste peilingen staan we op vijf zetels. Dat is niet best.” Het is een forse tegenvaller voor de ChristenUnie, die in de afgelopen peilingen op zes of zelfs zeven zetels stond. Stellingwerf staat op de vijfde en heeft daarom toch een heel goede kans terug te keren naar de Tweede Kamer. Maar het blijft wel spannend. „Je weet het toch maar nooit.”

Veel te doen is er deze dag niet. Eigenlijk de hele week al niet. „Het zijn rare verkiezingen”, zegt de 48-jarige Edenaar. „Normaal gesproken had ik de afgelopen week in het hele land moeten zitten, maar nu afgesproken is geen campagne te voeren zijn vijf avonden en allerlei werkbezoeken afgelast. En vandaag… wat moet je doen?”

Deze dag bestaat dus uit de post doornemen en ‘s avonds naar de partijbijeenkomst in Voorburg. En opruimen, wijst hij naar de stapels op de tafel. „We krijgen dagelijks zo’n stapel binnen in de Tweede Kamer”, zegt hij en geeft een halve meter hoogte aan. Als lid van een kleine partij en woordvoerder voor landbouw, verkeer en waterstaat en defensie betekent dat behoorlijk wat leesvoer, ook al wordt 90 procent direct weggegooid. „Maar dat is ook de kracht van kleine partijen. Dat we generalisten zijn.” Verder zijn er vandaag de mailtjes en de telefonische contacten met andere kamerleden. En natuurlijk stemmen. Op naar het stemlokaal. „Vorige keer heb ik op de lijsttrekker gestemd”, zegt hij tijdens de wandeling naar de flat aan de Groenendaal, „maar dit keer stem ik toch maar op mezelf.” Voor de foto staat hij wat langer achter de knoppen te dralen. „Kun je Pim Fortuyn niet vinden?”, grapt een bezoeker. Van de peilingen moet de man niet zoveel hebben. „Hebben ze jou gevraagd? Hebben ze mij gevraagd?”, zegt hij veelbetekenend.

Stellingwerf is er nog niet gerust op. De zeven zetels die in vroegere peilingen stonden zijn nog lang niet binnen. „Het zou heel teleurstellend zijn als we op vijf blijven. We zijn net gefuseerd, hebben een helder programma, als we winnen zou het nu moeten zijn. Maar ja, mensen laten zich bij stemmen meer leiden door emoties dan door gezond verstand.” Dan verder naar de winkel. „Een kaartje kopen voor Ab Harrewijn”, verklaart hij. „Een heel sympathieke man. Ik hoop dat ik erbij kan zijn op zijn begrafenis.”

Terug in huis komt zoon Tom naar beneden. „Op wie heb je gestemd?”, vraagt hij quasi-nieuwsgierig. „Jááh”, antwoordt zijn vader alleen maar. Echt zenuwachtig is hij niet. „Dat heeft toch geen zin. Je moet het overgeven aan de Here God. We hebben alles gedaan wat we konden.” Het nieuws meldt dat de opkomst in de verschillende steden erg wisselend is. „Daar kun je dus ook al geen peil op trekken”, is zijn enige commentaar.

Reclame voor zichzelf heeft hij niet gemaakt. „Had misschien wel wat stemmen opgeleverd, maar je gaat er toch van uit dat de lijst evenwichtig is samengesteld.” Over wat hij gaat doen als hij onverhoopt toch buiten de boot valt heeft hij nog niet echt nagedacht. Zijn oorspronkelijke beroep als biologieleraar is voor hem geen optie. „Ik zit al sinds 1982 in de politiek. En om dan weer terug te gaan… maar wat dan wel, dat zou ik ook niet weten.”

Bron: Gelderlander