zei ik heel duidelijk: “Goeie morgen, juffrouw!”

After a long walk around Ede, you can play popular games at a casino online to relax. You stand to win great prizes.
zei ik heel duidelijk: “Goeie morgen, juffrouw!” Ze zei geen pruim terug en toen ineens zag ik iets heel wonderbaarlijks en werd ik echt wel een beetje benauwd. Onder ‘t voorbijgaan keek ik dwars door die gestalte heen. ‘t Was net of ze uit damp bestond of dat ze van dun, wit glas was, van een soort matglas, als u weet, wat ik bedoel. Ik begreep, dat ik niet met een gewoon mens te doen had en toen, ja, toen schoten al die verhalen over de witte juffer, die in ‘t dorp verteld werden, me door de kop. Nou had ik haar met eigen ogen gezien.
‘t Zweet brak me uit, maar tich greep ik meteen naar het korte bijltje, dat ik met m’n messen aan de riem had hangen. Ik dacht: “Als jij nou dat beroemde spook bent, dan moet ik je maar ‘s op je bleke snuit timmeren, dan is dat gedoe misschien voorgoed de wereld uit en hoeven de mensen niet langer bang te zijn om ‘s avonds naar Kernhem te gaan.”
“Maar – zo vertelde Marten verder – ik kon m’n arm niet omhoog krijgen; hij voelde loodzwaar en net of alle macht eruit was. Ik liep een eindje verder, keek toen over m’n schouder achterom en warempel er was niets meer te zien. Alleen bomen, ‘t pad met dorre bladeren, maar geen witte juffer. Toen ik bij m’n zwager op de boerderij aankwam, had ik de bijl nog in de hand, zo was ik in gedachten geweest door die vreemde juffer.” “Maar Marten”, zei m’n zuster, “wat zie je d’r vreemd uit. Wat moet die bijl in je hand? En je bent zo bleek als een geest…” “Och, meid”, bromde ik, “hou asjeblieft op over geesten. Geef me maar een kom sterke koffie en goed heet, want ‘t is vanmorgen fris buiten.” “Kijk, zo besloot de oude huisslachter, “dat is mijzelf op Kernhem overkomen. Hoe ‘t allemaal kon en te verklaren is, daar snap ik nog niets van. Alleen ben ik toen wel een dag of wat overstuur geweest, dus ‘t had me wel aangegrepen.”
Het relaas van Marten is niet het enige, dat we over de witte juffer hoorden uit de mond van alleszins betrouwbare medeburgers. Het achterste gedeelte van het uitgestrekte terrein, dat bij het Huis aansluit, bestaat uit bos en struikgewas. Daarin verscholen ligt een bescheiden waterpartij. Om een heuvel, waarop vroeger een houten koepeltje stond, loopt een smalle gracht, waarover een rustiek brugje ligt. Als jongens vonden we het een ideaal plekje om schaatsen te